استادی داشتیم که میگفت تمام شاخههای علم بشر دارند به طرف شبیهسازی پیش میروند. به طرف شبیهسازی طبیعت. ساختههای دست بشر هرچقدر هم کار راهانداز باشند به پای مخلوقات «احسن الخالقین» نمیرسند. برای همین است که میشنویم در ساخت هواپيماهاي تيزپرواز از بال «پرستو» و «بادقپک» الهام گرفته شده یا دیواره زیردریاییها را مانند پوست دلفین میسازند یا مثلا رایانه شبیهسازی سادهایست از مغز انسان و... .
بشر برای رسیدن به این مرحله باید دور و برش را خوب بشناسد. مثلا باید بداند اگر سیبی از درخت فرود آمد و گرومپی خورد توی سرش بخاطر این نبوده که خدا خواسته مرام و معرفتی حالی به او بدهد! خب لابد یک چیزی باعث شده سیب و زمین به یکدیگر بچسبند. اصلا چرا سیب به طرف زمین آمده و زمین به طرف سیب نرفته؟! و اینجاست که علم بوجود میآید. و عالِم میشود رازدار خدا در زمین و یکی یکی با سنتهای الهی دور و برش آشنا میشود و میتواند زبان طبیعت را یاد بگیرد و از راز دل این زبانبسته خبردار شود.
با این حساب اگر منِ دانشجوی عمران بگویم روانشناسم خیلی هم بیراه نگفتهام. من اگر نتوانم بفهمم در دل فولاد و بتن بخت برگشته چه میگذرد چطور میتوانم بفهمم که تاب ایستادگی در برابر این همه نیرو و تنشی که بهشان وارد میشود را دارند یا نه؟! مهندس عمران باید بتواند مثل یک روانشناس خبره تمام رفتارهای این دو موجود صبور (فولاد و بتن) را تحلیل کند. نگاه چنین شخصی به یک ستون فولادی به هیچ وجه شبیه یک شخص عادی نیست. او با چشم بصیرتی که از علم ساخته میتواند دنیایی از رفتارهای منطقی را در دل این «سردِ خاموش» ببیند. و رواست اگر چنین شخصی یک ساختمان غیر مهندسی را با ستونها و بادبندهای غیراستاندارد ببیند و قبل از اینکه آن زبان بستهها شانه از زیر بار خالی کنند و به سجده شکر بیافتند او (مهندس مذکور!) «آخ»ی بگوید و درهم فرو بریزد!
همه اینها را گفتم که بگویم:«ما عمرانیها یک جورهایی روانشناسان فولاد و بتن هستیم و با یک نگاه به آنها میتوانیم از راز دلشان باخبر شویم.»
ولی امروز که این عکس پایین را دیدم نتوانستم بفهمم چه در دل این دیوار فولادی میگذرد؟ این فولاد باری را حمل نمیکند، شده شبیه میلههای یک زندان و صدای جان دادن آن کودک گرسنهای را پشتش حبس کرده که به جرم «بودن» محکوم است به «محاصره ابدی». نمیدانم این کوه آهنی چطور تاب نگاههای آن کودک را دارد و آب نمیشود؟ باور کنید این دیوار از فولاد نیست، فولاد اینقدر روسیاه نیست... .
«رفح» تنها گذرگاه زمینی مردم غزه به دنیای خارج و دیوار فولادی آن