می­گویم دم همه بر و بچه­های باصفا گرم! اوباما و کلینتون و کاترین اشتون و کشور انگلستان را می­گویم! سر قضیه انفجار اخیر زاهدان همه­شان سنگ تمام گذاشته­اند.

مثلا آقای اوباما «همه اشکال تروريسم» را محکوم کرده­اند. همان اوبامایی که به بهانه طالبان با هواپیماهای بدون سرنشینش در پاکستان خانه مردم را روی سرشان خراب می­کند و صد نفر صد نفر آدم بی­گناه را زیر آوار خانه­هایشان دفن می­کند.

یا مثلا  «قتل غيرنظاميان بيگناه را در محل عبادتشان» جرمي غيرقابل تحمل می­داند ولی شهرام امیری را از محل عبادتش خفت می­کنند و می­برندش آمریکا... ببخشید! خفتش می­کنند بعد او با رضایت خودش می­رود آمریکا و تقاضای پناهندگی می­کند ولی بخاطر خانواده­اش و تهدیدهای رژیم مزدور ایران مجبور می­شود برگردد و آن حرف­های دیکته شده را جلوی دوربین­ها بگوید. مگر ندیدید موقع حرف زدن چطور جلوی دوربین­ها بغض کرده بود و صدای سرشار از تنفرش داغ دلش را نشان می­داد؟ ببینید این مدتی که امیری دست آن­ها بوده ایرانی­ها با او چه کرده­اند!

یا مثلا خانم کلینتون گفته که: «ايالات متحده آمريکا مراتب همدردي خود را با خانواده کساني که عزيزان خود را در اين حادثه از دست داده اند اعلام مي­کند.» و البته خواستار محاکمه عاملان اين حملات هم شده است.

بله...؟ریگی؟ قرقیزستان؟ پایگاه­های نظامی آمریکا؟ خانم کلینتون؟ می­شود بگویید این­ها چه ربطی به هم دارند؟ چرا این همه مغلطه می­کنید؟ حالا یکبار خانم کلینتون با ما همدردی کرده، تازه خواستار محاکمه عاملان اين حملات هم شده!

خانم اشتون هم این حملات را «بزدلانه» توصيف کرده و گفته که او از شنيدن اين خبر «شوکه» شده است. البته از خانم کاترین اشتون کم به ما نرسیده. همین که قیافه­شان برای ملت مساوی شده با تحریم­های اتحادیه اروپا کافیست.

مقام­های بریتانیایی هم از این قافله عقب نمانده­اند و این جنایت را محکوم کرده­اند. البته این کشور عزیز دیگر توی این مملکت حق آب و گل دارد! باور کنید نامردیست اگر این جزیره کوچولو را قسمتی از خاک ایران ندانیم! سخنگوی وزارت خارجه­شان که با زبان فارسی برایمان پیام می­دهد. بی­بی­سی فارسی­شان هم با آن بودجه ثابت و مطمئنش  مدت­هاست خودی­تر از خودی­ها شده.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

خلاصه اینکه این همدردی­های یکهویی اصلا مشکوک نیست. این دوستانمان شاید قبل­ترها وقت نداشته­اند بخاطر جنایاتشان با ما همدردی کنند و مثل اوبامای مهربان کنار ملت ایران باقی بمانند. ماجرای شهرام امیری و افسردگی سیاسی آمریکا در این چند روزه هم هیچ ربطی به این همدردی­ها ندارد. ذوق­زدگی حضراتی که ذکرشان در بالا رفت یک توهم بیشتر نیست؛ حیف از این همه صداقتی که برای این ملت متوهم خرج می کنند... .