کارهای مهران مدیری را دوست دارم.

چون در بسیاری از آن­ها قهرمان داستان مظلوم و منزوی­ست.

اطرافیان قهرمان جهل مرکب دارند و به همین خاطر شاد و خرم زندگی­شان را می­کنند.

و قهرمان چون «می­فهمد» مظلوم و منزوی می­ماند.

نگاه­­های عاقل اندر سفیه بقیه به قهرمان، گریه آورترین خنده­های این آثار را خلق می­کند!